आली दिवाळी


छ्या ! ह्या बायकोने नसतीच आफत आणली की हो !
आज सुट्टीचा दिवस .
वाटल काही तरी मस्त मस्त खायला मिळेल.

पण कुठलं काय नि पिठलं बी न्हाय !

आज तिने हट्टच धरला -
 "मी पण आजपासून फेसबुक वाचणार बर का हो तुमच्याबरोबर !"


मी झिडकारून म्हटले -
"अग, काही विशेष नसते ग ह्या फेस्बुकात !"

ती उसळून म्हणाली- 
" तुम्ही तसेच म्हणणार, हेही माहीतच होत मला !
पण मला सांगा- आता रोज कुणीतरी तुमची मैत्रीण 
हॉटेलातले चकली, शेव, अनारसे, करंजी, निरनिराळ्या लाडूचे फोटो टाकणार की नाही फेस्बुकावर.... 
आणि ते 'घरी केलेले' म्हणून बजावत फुकटचा टेंभा मिरवणार ना ?
तुम्ही ते मिटक्या मारत,
 "वा वा ! छान ! खमंग हं ! मस्त मस्त ! हौ स्वीट !" असे खोटे खोटे का होईना म्हणत..
मनांत खात बसणार तासनतास !
मी पण तुमच्याबरोबर इथेच बसून राहणार आणि खाणार ! 
आत मी मेली एकटीच मरमर किती करत बसू हो ?"

मुकाट्याने लॉगौट केले आणि-
 लाडू वळायला तिच्या मदतीला गेलो !
.

अशी दिवाळी माझीही



बंगल्यामधुनी समोरच्या 
तो आवाज कानी येतो ..

झोपडीतले काम हातचे  
सोडून जागा ती हेरतो .. 

माळ हजार फटाक्यांची 
आवाज फटाफट घुमतो ..

फुलबाज्या रंगीत अर्ध्या 
धूर मस्तसा दिसतो ..... !

सारीकडे चिडीचूप होता 
मी कानोसा हळूच घेतो ..

फुसके फटाके वातींचे 
एकेक गोळा करतो ..

अर्ध्या उडलेल्या फुलबाज्या  
फाटक्यात साठवतो ..

पणतीवर मी शेजाऱ्याच्या  
कागद एक पेटवितो ..

फुलबाज्या फटाके जमलेले  
त्यावर पसरून देतो ..

रंगबिरंगी आवाजाची 
दिवाळी साजरी करतो .. !
.

आई.. तुझीच आठवण होते


मेसमधल्या वरणामधुनी 
येतो दाताखाली खडा 
आई.. तुझीच आठवण होते 
पाणावते डोळ्याची कडा ..

कॉटवर वसतीगृहातल्या 
फणफणत्या तापाने ग्लानी 
आई.. तुझीच आठवण होते 
मित्राच्याही करस्पर्शातुनी ..

आपल्या तंद्रीत रस्त्यामधे 
ठेच लागते बोट ठेचते 
आई.. तुझीच आठवण होते 
चिमूट हळदीची समोर नाचते ..

वाटते, पडावे घरीच जाऊन
गाणे गुणगुणत डोळे मिटुनी 
आई.. तुझीच आठवण होते 
अंगाई घुमते कानामधुनी ..

.

काव्यरूप

सकाळी सकाळी 
मनातल्या भावना 
ओतल्या कागदावर 
पसरले शब्द ..

काही अर्थपूर्ण 
बोजड अवघड 
काही निरर्थक 
उनाड उनाड ..

काही आवरले 
काही सावरले 
जरासे साकारले 
जरासे विखुरले ..

वा वा सुंदर
काही प्रकटले 
एकदम भिकार 
काही सटकले ..

अक्षरे तीच 
शब्दही तेच
मागेपुढे रचले 
काहींना पचले ..

वेगळे तन मन 
वेगळ्या भावना 
डोळ्यात अप्रूप  
वेगळे काव्यरूप  ..
.

त्या गेंड्याची दोन पावले


(चाल -  या डोळयांची दोन पाखरे ..)

त्या गेंड्याची दोन पावले, 

फिरतील तुमच्या भवती -
पाठलाग ती सदैव करतील, 
फक्त मताच्यासाठी .....

वर्तन तुमचे, हात असे हो 

त्या गेंड्याचा थारा 
सहवासातून हवाच त्याला, 
नित्यच तुमचा नारा   
तुमचा परिचय त्यास हो आंदण, 
बिलकुल मताचसाठी ..    

भाव देतही असतील काही, 

पैसा अडक्यातुनी
एका मताचसाठी तुमचे 
धरतील कर दोन्ही      
आहेत डोळे, क्षणैक प्रीती, 
ते तर खुर्चीवरती ..  

.

संसार


चहा पिणे झाल्यावर, 
माझा कान दूर असल्याने, कपाचाच कान धरून, 
तो टेबलावर आदळत, 
बायको धुसफुसत म्हणाली-
" ह्या दिवाळीला मला एखादा दागिना करायचा-"

मी शांतपणे म्हणालो - " उद्या बघू !"

ती पुढे म्हणाली- " निदान नवी पैठणीतरी घ्यायची-"

बशी हळूच खाली ठेवत मी म्हटलं - " उद्या बघू !"

तिने मधेच विचारले- "आज हॉटेलात जाऊ या का ?" 

त्यावर पुन्हा माझे उत्तर - "उद्या बघू !"

ताडकन उभी राहत बायको उद्गारली -
"प्रत्येकवेळी माझ काम उद्यावरच का ढकलायला बघता हो ! 
अस सारख सारख ऐकत रहाण्यापेक्षा, 
घरातून आजच कुठेतरी निघून गेलेलं काय वाईट ? "

तिच्याकडे पाहत, मी पटकन म्हणालोच-
"असं म्हणतेस ? 
एखाद्या चांगल्या कामाला नाही कसे म्हणू ग !
चल, माहेरी सोडू का तुला... 
आज आत्ता ताबडतोब ?
पण, नंतर ओरडू नकोस हं...
आता कसं उद्याचं काम आजच उरकलं म्हणून !"
.

आलीया भोगासी


नेहमीप्रमाणे मी आपला फेस्बुकात डोके खुपसून बसलो होतो .

अचानक मागे लक्ष गेले ..

बायको आपल्या नाकपुड्या फुगवत ,
तणतण करत , धुसफुसत ,
इकडे तिकडे येरझाऱ्या घालत असलेली दिसली ...!

मी तिच्याकडे पहिले, हे तिने पाहिले ... 

आणि तिने बॉम्बस्फोट केला -

" झाले का हो त्या फेस्बुकावर तासभर,
रेखाचे फोटो पोटभर न्याहाळून/लाईक करून/कॉमेंट करून/शेअर करून एकदाचे..?
चला आता.. 
आज माझ्या वाढदिवसासाठी साडी आणायची कबूल केल होत ना ?
माझ्याच वाढदिवसाची आठवण नेमकी राहत नाही तुम्हाला .."

पाकिटातले एटीएम कार्ड चाचपून-
मुकाट्याने "बिचाऱ्या नवऱ्या"ची भूमिका पार पाडायला,
मला सज्ज व्हावेच लागले शेवटी !

.

चारोळीमय जीवन


परवा कोजागिरीच्या दिवशीची गोष्ट.

बायको तिच्या स्वैपाकाच्या नादात.

मी काहीतरी खरडायच्या माझ्या नादात .


बायको आतून ओरडली-
"अहो, सात-आठ चारोळ्या पाहिजेत मला !"

मीही मान डोलावतच आत गेलो आणि-
माझी चारोळ्यांची वही पुढे करून म्हणालो-
" कुठल्या....सांग. एकापेक्षा एक छान आहेत !"

उलट उसळून ती म्हणाली -
" फाडा ती वही आणि घाला ह्या गरम गरम दुधात ,
चांगले टेस्टी लागेल तुम्हाला ते -
रात्री कोजागिरीच्या  चांदण्यात बसून प्यायला !"


माझ्या डोक्यात प्रकाश पडला.... 
तिला त्या समोरच्या बरणीतल्या 
चारोळ्या हव्या होत्या ! 
.

टीकाकारच तो

सुचले काही
भर भर

खरडले काही
खर खर

नजर टाकली
वर वर

जरा जाणली
थर थर

नीट लिहिली
झर झर

पुन्हा वाचली
सर सर

उगाच केली
मर मर

चक्कर आली
घर घर

हृदय कापले
चर चर

त्याने फाडली
टर टर

.

क्रांती

" मी कवी आहे...! " - हे समजल्यावर/समजल्यापासून.....

काहीजण आपापली पाकिटे चाचपून पाहतात.
काहीजण आपापली पाकिटे लपवून ठेवतात.
मी अलिकडून येताना दिसलो, 

तर काहीजण रस्त्याच्या पलीकडून जातात.
काहीजण मी समोर दिसताच माघारी फिरतात.
रद्दीवाले उगाच येताजाता नमस्कार करत आहेत.

चाहूल लागताच आंधळे भिकारीदेखील-
आपापले वाडगे/थाळ्या पुन्हापुन्हा चाचपून बघत आहेत !  

गद्य लेखक, चारोळीकार, गझलकार हे सगळे,

 अंमळ तुच्छतादर्शक नजरेनेच मजकडे पाहत आहेत,
असे मनातून वाटत आहे ! 

ते स्वतःच्या खिशात कापसाचे दोन बोळे ठेवू लागलेत म्हणे.

वरचेवर मी हाडकुळा आणि बायको जाड दिसत असल्याचे,

 दूरूनही पहाणारे सांगत आहेत.

नातेवाईकांचे प्रमाण झपाट्याने कमी होत असल्याचे दिसून आल्याने,
बायको बहुधा खूष आहे, असे मला उगाच वाटत आहे.

पाहुणे आणि मित्र-मंडळींची वर्दळ कमी झाल्याने,
महिनाअखेरीससुद्धा बरीच शिल्लक पडत आहे, 

असे आतल्या गोटातून समजते.

उसने पैसे मागणाऱ्याच्या संख्येत-

 विलक्षण लक्षणीय घट झालेली दिसून येत आहे.
जिकडेतिकडे माझे उधारीचे प्रमाण-

कमी झाल्याचे आढळून येत आहे !
.