कवितेचे दु:ख -

 कागद हरवला
कोपऱ्यात सापडला
मावेना आनंद
हृदयात झालेला ..

कागद होता तो
कविता लिहिलेला
वाईट वाटले खूप
कागद चुरगळलेला ..

कागद तसा साधाच
कुणीतरी टाकलेला
वाचून कवितेला
फेकून टाळलेला ..

माझ्या हातात मी
कागद धरलेला
किंचित थरथर
थोडा ओलावलेला ..

कवितेचा त्यावर
अश्रू झरलेला ....!

.

आयुष्याचा पावा

कसा घडविलास रे देवा
माझ्या आयुष्याचा पावा ..

नीट जरी वाजवण्या बघतो
सूर कसा बेसूर उमटतो ..

वाजवतो मी व्यथा जरी
हर्ष नादतो मधुर तरी ..

आनंदे वाजवतो जेव्हा
आर्त आळवणी निघते तेव्हा ..

वाजवून मी थकलो देवा
केला खूप खूप मी धावा ..

आता बोटे माझी थकली
पाव्यानेही मान टाकली ..

घेई परत तुझा तू पावा
शरणागत मी तुजला देवा !

.

मनीचा डबा


सकाळी सकाळी लौकर उठून
दप्तरात ठेवला डबा भरून ..

निघाली शाळेत मनीमावशी
मनीच्या बोटाला नीट धरून ..


मनीने विचारले- "डब्यात काय"
मावशी म्हणाली- "उंदराचे पाय" ..


मनी म्हणाली जोरात हसून-
"कंटाळले रोज उंदीर खाऊन" ..


मावशी म्हणाली- "इलाज नाही...
चिमणी कावळा सापडत नाही !"

.

प्लांचेट

टीव्हीवर आणि वर्तमानपत्रात बातम्या पाहून मला सुचलेला अभद्र-
पण, चांगला विचार !
बऱ्याचवेळा,
आपली एखादी वस्तू, गाडी, साधनसामग्री हरवली/गहाळ झाली/चोरीला गेली ----
तर लगेच "विशिष्ट" लोकांकडे धाव घेतली जाते-


ते लोक चोपडीत बघून,
काही ठोकताळ्यावरून,
लगेच काही प्रश्न विचारून,

वेळ बघून सांगतातही-

"अमुक दिशेला, अमुक वेळेला, अमुक परिसरात ती नक्कीच मिळेल, सापडेल !"

विशेष म्हणजे अनेक ठिकाणी लोकांचा विश्वासही बसलेला दिसतो !

लवकर तपास लागणार नसेल तर, 

वेळीच "प्लांचेट"ऐवजी पोलिसांनी, सीआयडीने, सीबीआयने-
गुन्हेगार, खुनी, दरोडेखोर शोधण्यात -
अशा लोकांची मदत घ्यायला काय हरकत आहे ?
.

पुन्हा प्रपंच

संसार म्हटला की,
 अधून मधून भांड्याला भांडे लागून आवाज होणारच !
त्याशिवाय खरी मज्जाच नाही.

काल रात्री आम्हा नवराबायकोचे कडाक्याचे भांडण झाले .
आमच्या भांडणाला विषय कुठलाही चालतो .
"हे असे का केले नाही" अथवा "हे असेच का केले" .... वगैरे !
मग काय ...?

रात्रीचा स्वैपाक सगळा वायाच !
 

रात्र संपली .....
 

"भांडणास्त" अन "प्रेमोदय" क्रमप्राप्त ... .
झालेगेले विसरून जायचे आणि,

पुन्हा मस्तपैकी नव्याने संसारात पडायचे !

तुम्हाला सांगतो....
बायकोने मायेची फोडणी टाकलेल्या पोळ्यांचा चिवडा आणि-

 नंतर प्रेमाच्या फोडणीचा गरम गरम भात..... 
नाष्ट्यात हजर ठेवला .
अहाहा ! इतकी मजा आली....
बस्स- मी तर आता अधून मधून,

भांडायचे मनातून ठरवूनच टाकलेले आहे !

तुमच्या त्या फाईव्हष्टारमधे लाख रुपये मोजले तरी,
असे घरच्यासारखे लाखमोलाच्या चवीचे,
तुमच्या पुढ्यात नाष्ट्याला ठेवील का हो कुणी ?
.

दु:खी भागीदारी

लग्न झाल्यावर तीन वर्षानंतर,
त्याच्या बायकोला अचानक साक्षात्कार झाला.

ती त्याला जेवताजेवता, जरासे फुरंगटूनच म्हणाली-
"आपल्या लग्नानंतरचे काही महिने आठवतात का तुम्हाला ?
रोज जेवतांना न चुकता,
तुम्ही तुमच्या प्रत्येक घासातला अर्धा घास-

 मला बळेबळेच भरवत होता.
पण हंssssss
अलिकडे मात्र पहिल्यासारख तुम्ही कधीतरी....

 प्रेमानेही मला ...."

तिला अर्ध्यावरच थांबवत तो म्हणाला -
" अग, तेव्हाची गोष्ट वेगळी होती....
आता तुला सगळा स्वैपाक किती मस्त जमतोय ना ! "
.

जे न देखे

ह्या "फेसबुका"वर डोके आपटून,
हसाव का रडावं-
तेच कळतही नाही !

एखाद्याने छानसे व्यक्तीचे चित्र "स्टेटस"मधे टाकलेले दिसते ,
आपल्याला ती व्यक्ती "उघडे डोळे "असलेली दिसते ,
.......पण-
फेसबुकवरचा चारोळीकार तिला उद्देशून खरडतो ..
" तुझ्या मिटलेल्या डोळ्यांत मला सये .."

दुसऱ्या एखाद्या फोटोतल्या व्यक्तीने "हातांची घडी" घातलेली,
आपल्याला दिसत असते ,
पण....फेसबुकी कवी (डोळे झाकूनही-) लिहीत सुटतो -
" सखे, तुझ्या ह्या पसरलेल्या बाहूत मला ..."

तिसऱ्या कुणाच्यातरी फोटोत आपल्याला "हसरी छबी" दिसत असते......
पण-
तिच्याकडे पाहून...... कवी दु:खाने लिहीतो..
" तुझ्या चेहऱ्यावरच्या वेदना मला प्रियतमे ...."

---किंवा ह्याउलटही म्हणजेच -

आपल्याला चित्रात "व्याकुळ, केविलवाणा चेहरा" दिसत असतो,
पण---
कवीला मात्र तो बघत फेसबुकावर सुचत असते.....
" हर्ष तुझा सये, हा तव मुखावरीचा, क्षण माझा ग आनंदाचा ...! "
.

समजूतदार आम्ही दोघे

ताई मला चिमटा काढते
मी ताईला गुद्दा घालतो..

ताई जोरात भोकाड पसरते
मी बाबांसारखे समजावतो..


ताई हळूच डोळे पुसते
मीही खूप खुषीत येतो..


आंधळी कोशिंबीर खेळतो
ताईमागे धावत पळतो..


ती मला सापडत नाही
मी रडकुंडीला येतो..


ताई आईसारखे समजावते
मी मोठ्ठा दादा होतो..


समजूतदार आम्ही दोघे
भांडण करतो.. मायाही करतो .. !

.

दिवस तुझे हे लिहायचे


(चाल-  दिवस तुझे हे फुलायचे...)

दिवस तुझे हे लिहायचे 
चारोळ्या खरडून सतवायचे....

शब्दात दंगत जाणे   
वाट्टेल ते लिहीत राहणे
दुरुस्त करीत वाढवायचे....

खावी शिव्यांची लाखोली  
घालावी मग मान खाली 
घशात हुंदके दाटायचे.....

लिहावी चारोळी छान   
अधूरे शब्दांचे ज्ञान  
वाचकांनी सहन करायचे.....

तुझ्या त्या कागदाच्या पाशी   
ठेव तू कात्री हाताशी
लेखणी ठेवून झोपायचे.......

.

घासाघीस

काल संध्याकाळी, शुक्रवारची पेन्शनरांची मिटिंग संपवून,
बाळी वेसमधून घरी परत निघालो.
कानावर आवाज आला-
"पेरू घ्या पेरूssss--- ग्वाड ग्वाड पेरूssssss"
सायकलवाल्याला हात करून थांबवले. म्हणालो-
"एक किलो दे रे बाबा."
आईसाठी(वय वर्षे फक्त ८९) घ्यायचे ठरवले.

 तिला फळे खूप आवडतात.
सीझनप्रमाणे आवडीने फलाहार चालू असतो.
नेहमीप्रमाणे
भावात घासाघीस न करता,
एक किलो पेरू घेतले.
पैसे दिल्यावर, पेरूवाल्याने एक पेरू पिशवीत जादाच टाकला.

मनातून खरेतर बरेच वाटले.
तरीपण विचारायचे म्हणून मी विचारले-
" अहो, हा कशाला टाकला आणखी एक ?"

सायकलवर टांग मारत, तोंडभरून हसून तो म्हणाला-
" सकाळपासून तुम्ही पहिलेच भेटलात राव,
भाव सांगितल्यावर, कायबी घासाघीस न करणारे ....!"
.