फुटकी जवळ न कवडी माझ्या खिशात आता


फुटकी जवळ न कवडी माझ्या खिशात आता 
कोणीच येत नाही माझ्या घरात आता

उपदेश फार तोंडी कोणी न कार्यकर्ते 
गोंगाट मात्र उरतो एका सुरात आता 

आरंभशूर जमती मदतीस ना कुणीही 
बेकार पळपुट्यांची नाही ददात आता 

परमेश्वरास घाली का साकडे कुणी ते 
जपण्यास वेळ नसता बुडता पुरात आता 

वाटे न योग्य देणे नशिबास दोष काही 
सामर्थ्य मनगटाचे वाढे मनात आता ..
.

जमीनदोस्त

किती उत्साहात 
एकेक शब्दाची वीट 
एकावर एक 
एकापुढे एक 
कौशल्याने मी रचत गेलो ...

तयार झाली 
सुंदर कवितेची 
अनुपम इमारत .. !

कुणाची बरे दृष्ट लागली - 

जंगली श्वापदापेक्षा हिंस्र
समीक्षक टीकाकार 
मत्सरी अहितचिंतक
एकत्र जमले -

सुंदर रचलेल्या
माझ्या शब्दांच्या विटांचा 
नेहमीप्रमाणेच 
त्यांना वीट आला . .

जमेल तसा 
त्यांचा प्रयत्न सुरू ..

एकेक शब्दाची वीट 
ठोकून पोखरून 
ठिसूळ करत करत 
अखेर - 

माझ्या कवितेची इमारत 
जमीनदोस्त करण्यात 
त्यांना यश आले ..
.

भेट घडली माऊलीची





टाळ चिपळ्यांचा नाद 
मुखातून तुजला साद 
"विठ्ठल" "विठ्ठल" असा  
घुमतो कानी प्रतिसाद ..

आलो आलो बा विठ्ठला 

धावत तुझ्या भेटीला 
सुखदु;ख सारे माझे 
टांगुनिया मी वेशीला ..

वेडी आशा होती मनी   

माथा टेकावा तव चरणी   
मूर्ती तुझी डोळे भरुनी 
हृदयी साठवावी बघुनी .. 

झाले अभंग गाऊन 

झाले करून कीर्तन
झाली आस माझी पूर्ण 
डोळे भरून दर्शन ..

ओढ विठ्ठल भेटीची   

वाट धरली पंढरीची   
 "विठ्ठल" गाता स्मरता
भेट घडली माऊलीची ..
.

एकादशीचा उपास

आज सकाळची गोष्ट .

बायकोला स्वैपाक करता करताच, आठवण झाली असावी.

स्वैपाकघरातून मोठ्या आवाजात ओरडून तिने मला विचारले-
"अहो, तुम्ही उद्या उपास करणार आहात का ? 
मोठ्ठी एकादशी आहे, म्हणून विचारतेय. 
मी तरी उपास करणार आहे. "

मीही तेवढ्याच आवाजात उत्तरलो-
" तू करणार आहेस ना उपास ? मग मीही करणार !
अग, तेवढीच तुझ्या स्वैपाकाला आणि आपल्या पोटोबाला विश्रांती मिळून, थोडेफार पुण्य त्यानिमित्ताने पदरात पाडून घेता येईल ! "

दुपारचे जेवण झाल्यावर अंमळ पहुडलो. 

तेवढ्यात, बाईसाहेब एक भला मोठ्ठा कागद घेऊन
 माझ्यासमोर हजर !

मी कागद घेतला. उद्याच्या "उपासाच्या पदार्थां"ची यादी होती ...
मी वाचू लागलो-
" साबूदाणा, भगर, शेंगदाण्याचे लाडू, राजगिऱ्याचे लाडू, चिक्की, 
वेफर्स, रताळी, केळी, डाळिंब, पेरू, सफरचंद, चिक्कू, 
बटाटा चिवडापाकिट, उपासाची बिस्किटे, खजूर......इ. इ. "

अबबबब ! मोठ्ठ्या एकादशीच्या "उपासा"ची ही एवढी मोठ्ठी तयारी ? 

मी चक्रावून गेलो. पण एक आज्ञाधारक नवरा असल्याने,
नंदीबैलासारखी मान हलवत, 
मुकाट्याने पिशव्या घेण्यासाठी जागचा उठलो ...

...... माझ्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली होतीच-
शंभर किलो वजनाच्या बायकोला खरच उपास कसा काय ब्वा पेलणार !
.

मौनाचे खोबरे

आजची दुपारची गोष्ट .

काहीही विषय नसला तरी,
अखंड बोलण्यात हातखंडा असलेल्या
आणि आपल्या बडबडीने भंडावलेल्या बायकोला,
शेवटी चिडूनच मी म्हणालो-

" किती ही बडबड ! 
खापराचे असते तर कधीच फुटून,
शंभर शकले झाली असती बघ.. तुझ्या ह्या कोमल मुखाची !
अग, दोन मिनिटे तरी गप्प बसून दाखवशील का जरा मला ? "

इतक्या वर्षांच्या अनुभवानंतर,
माझ्या बोलण्याचा काहीही परिणाम तिच्यावर होणार नाही, हे मला ठाऊक होते ..
माझ्या अनावर झालेल्या झोपेचे
पार खोबरे केलेच तिने !

"केवळ "मौना"मुळे माणसाचे जीवनात किती आणि कसे नुकसान होते -"
ह्या विषयावर मला दोन तास तिने व्याख्यान ऐकवले की !

शेवटी आपलेच कान आणि आपलीच बायको ......

तुमच्याशिवाय आपले दु:ख सांगणार तरी कुणाला हो !
.

लब्बाड


तो पाऊस सखे ग,

अगदी तुझ्यासारखाच

नियमित भुलवणारा -

"येणार येणार" म्हणत

वाट पहायला लावणारा -

वाट पहायला लावत

कंटाळूनही जायला लावणारा -

कंटाळून गेलो तरीही

पुन्हा पुन्हा..........
हवा हवासा आणि -

यावा यावासाच वाटणारा !
.

आयुष्य मिळाले आहे सुंदर ..

निवांत त्या सागरतीरावर 
चल जाऊ दोघे घटकाभर 
गोळा करूया शंखशिंपले
आपण दोघे ओंजळभर ..

निमित्त शिंपले गोळा करणे 
हात हळूच हाती गुंफणे 
डोळ्यांमधे घालुनी डोळे 
भाव मनी अलवार स्पर्शणे ..

भविष्यात राहतील आठवणी 
जातील मने दोघांची हरखुनी   
तो सागरतीर ते शंखशिंपले  
ती घटका साठवू मनी जुनी ..

आठवणी जरी जुन्यापुराण्या 
पुरतील जीवनगीत गाण्या  
थरथरत्या हातांना गुंफत 
मजेत दोघे गाऊ विराण्या ..

कष्ट संकटे कायम ती तर
मनी बनवुया होड्या कणखर 
तरू सोबतीने भवसागर  
आयुष्य मिळाले आहे सुंदर ..
.

तिची आठवण -

पाऊस 
थांबल्यावर -

टपटप
आवाजात -

साठलेल्या 
पाण्याने -

पत्र्यावरून 
थेंबथेंबाने -

निवांत 
रहाव पडत - - - -

अगदी 
तश्शीच -

ती गेल्यावर 
तिची आठवण -

माझ्या 
मनातून -

एकेक 
करत -

शांतपणे 
राहिली ठिबकत . . . . .
.

सदैव तू पाठीशी त्राता -

सदैव तू पाठीशी त्राता 
भिऊ कशाला स्वामी समर्था ..

समाधान शांतीचा दाता  
असशी मजला स्वामी समर्था ..

संकटात मी असता नसता 
स्मरणी माझ्या स्वामी समर्था ..

गेही देही तुझा राबता 
जाणिव आहे स्वामी समर्था ..

वरदहस्त नित तुझ्या कृपेचा   
असाच राहो स्वामी समर्था ..

पापपुण्य ना गणती करता 
शरण तुला मी स्वामी समर्था ..  

"श्री स्वामी समर्थ" जपता   
देह पडू दे स्वामी समर्था ..  
.

का त्सुनामी वादळाच्या लावता नादी मला


का त्सुनामी वादळाच्या लावता नादी मला 
सहन नाही होत आता झुळुकही साधी मला 

आपली म्हणतो जयांना का दुजांना खेटती 
टाळतो ज्या माणसांना भेटती दारी मला 

 हौस नाही अत्तराची कामगारांना इथे 
वास कचऱ्याचाहि भारी सांगती काही मला 

झोडतो व्याख्यान भारी जातिभेदावर किती 
पंगतीला भोजनाच्या टाळतो आधी मला

 फक्त ती माझी दिसावी छान फलकावर छबी  
जाहिरातीची जराशी हाव पण नाही मला 
.