नशिबात दु:ख हुकमी घेऊन मीच हरतो

ज्योतीस मालवूनी अंधार रोज करतो 
झाले असह्य जगणे मी त्या यमास स्मरतो ..

शोधात का सुखाच्या सारे गमावतो मी 
दु:खास आपलेसे करुनी सदैव फिरतो ..

जो तो इथे असामी धुंदीत आपल्या का 
गुंगीत वेदनेच्या मी एकटाच झुरतो ..

टपलेत येथ सारे दुसऱ्यास दु:ख देण्या 
केव्हातरी सुखाला पाहुन मनात डरतो ..

का वेळ लागतो त्या जिंकावया सुखाला 
नशिबात दु:ख हुकमी घेऊन मीच हरतो ..
.

माणसाची लक्षणे


जमत नाही स्तुती करणे 
जमते फक्त टवाळी करणे

जमत नाही मदत करणे 
जमते फक्त आडवे जाणे

बघवत नाही पुढे जाणे 
जमते जाणाऱ्यास ओढणे

जमत नाही सु-शेजारी होणे 
जमते फक्त निंदक होणे

जमत नाही कौतुक करणे 
जमते फक्त मत्सर करणे

जमत नाही 'माणूस' होणे 
जमते इतरांस नाव ठेवणे ..

.

'तिळगूळ घ्या - गोड गोड बोला -


संक्रांतीचा दिवस !

आज कुणावर आलीय कुणास ठाऊक ही संक्रांत, 

मनांत विचार करतच ... 

........ सकाळी सकाळी देवपूजा आटोपली .


हातात पेपर घेऊन, 

खुर्चीवर निवांत चाळत बसलो.

आधीच चहापान झाले होते.

बायको समोर येऊन बसली.


......आणि हातातल्या वाटीतून हलव्याचे पाचसात 

दाणे काढून,

माझ्या हातावर टिकवत,

छानपैकी ठेवणीतले हसत म्हणाली -

तिळगूळ घ्या ......... 

आज साडी आणायची आहे ना मला !  "
.

हायकू

.

तू पूर्वेकडे ........................
.............मी रे पश्चिमेकडे 
......नभ एकच .....


.

अर्धांगी


तो सेवानिवृत्तीचा दिवस मला अजूनही चांगलाच 

आठवतो .

संध्याकाळी मी उत्साहात घरी परतलो ..

"उद्यापासून...

कामाची कटकट कायमची.. संपली"

 ह्या आनंदातच !

बायकोने घरात छानसे स्वागत केले आणि,

पदराला हात पुसतच, उद्गारली -

" बरं झालं बाई, तुम्ही रिटायर झालात ते !

ही घरातली कामं---

एकटीला कितीही लौकर उरकायची,

म्हटली तरी, आटपतच नव्हती हो...

उद्यापासून तुम्ही माझ्या मदतीला असणार.. 

ते एका दृष्टीनं बरच झालं नाही का ! "

हपिसात मिळालेला हातातला पुष्पगुच्छ धरून,

मी आssssss वासूनच तिच्यापुढे उभा !

.

नादच खुळा

छ्या ! 

काय म्हणावे तरी ह्या फेसबुकाच्या नादाला !

तिचे छानसे प्रोफाईल पिक्चर 

फेसबुकावर पाहत बसण्याच्या नादात,

बायकोने आणून ठेवलेला ब्रेड, 

"चहाच्या कपा"त बुडवण्याऐवजी -

मी जवळच्याच "पाण्याच्या ग्लासा"त बुडवून,

मस्त फस्त केला ..

लॉगौट झाल्यावर लक्षात आले हो !

.

घर

ती रुसता
मी हळूच हसतो ..

मी हसता
ती फुगून बसते ..

खेळातुन 
रुसवाफुगवीच्या,

घरांत घरपण 
भरून  असते  !
.

गर्वाचे घर खाली


मी स्वत:च्या नावामागे,
 कवी/लेखक अशी "पदवी ",
इतरांनी लावण्याऐवजी,
 स्वत:हूनच लावली आणि .....

अर्ध्या हळकुंडाने पिवळा होऊन -

माझी मीच पाठ थोपटून घेतली !

बालपणापासून... 
म्हातारपणापर्यंत... 
साहित्यातले "सर्व प्रकार" लिहून झाले.

आता लिहिण्यासारखे आपल्या हातून काहीही उरले नाही.
असा विचार करत... 

मी निवांत वाचण्यासाठी 

दासबोध आणि ज्ञानेश्वरीसारखे ग्रंथ हातात घेतले.

डोळे उघडे ठेवले आणि
... खरोखरच डोळे उघडले !

आपण काहीच लिहिले नसल्याचा
मला प्रथमच साक्षात्कार झाला !

नव्हे खात्रीच झाली...

 त्यांच्यापुढे साहित्यातला....
मी......... एक -

 "कोरा चांगदेव" !
.

मनात आले माझ्या जे . .


मनात आले माझ्या जे
तुझ्या मनातही आले का
भेट जाहली स्वप्नात सखे 
दोघांची ती स्मरते का ..

रेघा मारत वाळुत बसलो
मनातुनी त्या पुसल्या का
लाटा लाटा मोजत हसलो
पुन्हा कधी त्या दिसल्या का ..

क्षणाक्षणांचे जमाखर्च ते
मनात माझ्या जपले ग
शिल्लक दोघांची किती
पाहण्यास मन टपले ग ..

भेटायाचे कधी न आपण
किती कितीदा ठरवत रुसलो
ते सत्यात न कधी उतरले
स्वप्नात सदा मिरवत फसलो ..

विसरू म्हटले तरी विसरणे
अशक्य वाटे ह्या जन्मी
जवळ येउनी दूर सारणे
जमते का बघु पुढल्या जन्मी ..
.

सावलीचा नाहि उरला मजवरी विश्वास आता


 सावलीचा नाहि उरला मजवरी विश्वास आता
सोबतीला येत नाही मार्ग काळोखात जाता

प्रेम केले काय चुकले गुंतलो मी का असा हा
अडकता का सोडवीना यातुनी कोणीच ज्ञाता

पाहिला नाही कुठेही आजवर तो धबधबा मी
मज दिसे विरहातुनी तो भेटता तू हाय खाता

उमटलेले पाहिले मी चेहऱ्यावर स्मित तुझ्या ते
वेदना माझी लपवली लावुनी डोळ्यास हाता

हाय कोठे चालले हे पाय मज काही न कळता
चालतो आहेच रस्ता मी फिरस्ता गीत गाता ..
.
.