आयुष्याची सांज

पसरायचे जे पसरून झाले
आवरायचे ते आवरून झाले ..


नशिबाच्या वाटेने चालता
उधळायचे डाव उधळून झाले ..


माझ्या भिण्याचे अप्रूप कसले
जेंव्हा पाहिजे घाबरून झाले ..


आयुष्याचे सोने ते पाहता
स्वत:स माझे सावरून झाले ..


जगणे जगायचे जगून झाले
गोत्यात नाते शहारून झाले ..


आमंत्रण यमाचे आले जरी ते
आभार सर्वांचे मानून झाले .. !

.

डस्टबिन

लग्न झाले .
प्रथेनुसार तो तिच्या ताटाखालचे मांजर झाला.
तरीपण थोडेफार भान ठेवू लागला.
तारतम्य बाळगू लागला.

एके सकाळी ती त्याला म्हणाली-
"स्वच्छता अभियान सुरू झाले .
आपणही हातभार लावू.
आपल्या घरातल्या जुन्या डस्टबिनला "वृद्धाश्रमा"त पाठवू ."

त्याने थोडा विचार केला .

नंतर तो म्हणाला -
" ठीक आहे.
माहेरी तुझ्या भावाला फोन करून विचार-
"तिथल्या डस्टबिनचीपण वाट लावायची आहे का"- म्हणून.
एकाचवेळी इथले आणि तिथले काम होईल !"

बुमरँग असे अचानक आपल्यावर उलटेल, 

असे तिच्या ध्यानीमनीही नव्हते ..

डस्टबिनचा विषय कोपऱ्यात पडून राहिला तो राहिलाच...... धूळ खात !


.

असे का होते -

असे का होते, समजत नाही
पण तसेच घडते, हे मात्र खरे ..

देवळात गेलो की,
कमीतकमी किंमतीचे
नाणे खिशातून निघते -

हॉटेलात गेल्यावर मात्र,
डिशच्या भावाचे
मूल्यमापन नसते ..

देवळात गेलो की
रांगेत उभा रहायला कुरकुरतो ..

हॉटेलात नंबर लावून
बाहेर मुकाट चुळबुळतो ..

देवळासमोरच्या भिकाऱ्याच्या थाळीत
त्याने अजीजीने मागितले तरीही
एक नाणे टाकायला
हात मागेपुढे पाहतो ..

हॉटेलसमोर दरवानाच्या हातात 

त्याने कडक सलाम ठोकला की,
दहाची तरी नोट
बिनधास्त मी टाकतो .. !
.

काही जमत नाही .. तरीही-

हसायला मुळी जमत नाही
कवळी तोंडात राहत नाही ..
चालायला नीट जमत नाही
हातातली काठी डुगडुगते ..

नात्यागोत्यात जमत नाही
रुसव्याफुगव्याची गंमत नाही ..
वाचायला काही जमत नाही
चष्म्याची काडी खाली घसरते ..

रुसायला कधी जमत नाही
लक्ष कुणी देतच नाही ..
बसायलाही जमत नाही
गुडघ्याची वाटी कटकट करते ..

कुचूकुचू काही जमत नाही
कानांची साथ मिळत नाही ..
श्वासोच्छ्वास जमत नाही
धाप खालीवर होत राहते ..

जगायला आता जमत नाही
जगण्याची आशा सुटत नाही ..
.

अजुनी बसून आहे

(चाल- अजुनी रुसून आहे, खुलता कळी खुले ना )

अजुनी बसून आहे
गुंता मुळी सुटेना
उघडे तसेच फेस्बुक
लॉगौट.. मन धजेना ..

मी फेस्बुकासमोरी
फेस्बुक-अॅडिक्ट आहे ..
मी हेच सांगताना
रुसुनी कधी बसावे
मी का इथून उठावे
समजूत का पटेना
धरसी अजब अबोला
तुज मौन सोडवेना ..

का पोस्ट मी लिहावी
चर्चाहि होत आहे
मेजवानी वाचका त्या
जाणून उत्सुकाहे
काही अटीतटीने
कुढता अढी सुटेना
कॉमेंट ये स्टेटसला
ऐसी स्थिती इथे ना ..

हा गूढ काही घाव
अन्फ्रेंडचाच रंग
कॉपीस खूप वाव
करण्यात होत गुंग
नावाविना कसा हा
बघ पोस्टतो कळे ना ..

अजुनी बसून आहे
गुंता मुळी सुटेना ........
.

प्रयत्नांतीच

तळहाताच्या रेषा वाचत
अर्धे आयुष्य हसलो ..

असेल माझा हरी म्हणत
अर्धे आयुष्य फसलो ..

प्रारब्धात असेल ते
घडेल म्हणत बसलो ..

उपाय तोडगे नामजप
ऐकत करीत त्रासलो ..

प्रयत्न नाही केले कसले
कष्टावर मी रुसलो ..

प्रयत्नांतीच परमेश्वर
कळूनही त्याला मुकलो .. !

.

प्रेमभाषा

किती आढेवेढे
किती आडवळणे

पदराशी चाळा
दाती ओठ दाबणे

फरशीकडे नजर
मान झुकवणे

हातात हात
शहारून जाणे

अलवार स्मित
रोमांचित होणे

इतरांची चाहूल
गाल गुलाबी होणे

'आय लव्ह यू'..
अस्फुट पुटपुटणे ..

.

जीवन

हसून घ्यावे
रुसून घ्यावे
चार दिसाचे
हे तर जीवन

कुढत रहावे
सडत रहावे
पिडत रहावे
नकोच जीवन

छंदात रहावे
वंदित रहावे
धुंदीत रहावे
क्षणैक जीवन

प्रेम घ्यावे
प्रेम द्यावे
वैर शमावे
दुर्मिळ जीवन

शांत रहावे
निवांत रहावे
खंत न करता
जगावे जीवन

गाणे गावे
खाणे खावे
जगणे जगावे
हे तर जीवन ..

.

आली दिवाळी


छ्या ! ह्या बायकोने नसतीच आफत आणली की हो !
आज सुट्टीचा दिवस .
वाटल काही तरी मस्त मस्त खायला मिळेल.

पण कुठलं काय नि पिठलं बी न्हाय !

आज तिने हट्टच धरला -
 "मी पण आजपासून फेसबुक वाचणार बर का हो तुमच्याबरोबर !"


मी झिडकारून म्हटले -
"अग, काही विशेष नसते ग ह्या फेस्बुकात !"

ती उसळून म्हणाली- 
" तुम्ही तसेच म्हणणार, हेही माहीतच होत मला !
पण मला सांगा- आता रोज कुणीतरी तुमची मैत्रीण 
हॉटेलातले चकली, शेव, अनारसे, करंजी, निरनिराळ्या लाडूचे फोटो टाकणार की नाही फेस्बुकावर.... 
आणि ते 'घरी केलेले' म्हणून बजावत फुकटचा टेंभा मिरवणार ना ?
तुम्ही ते मिटक्या मारत,
 "वा वा ! छान ! खमंग हं ! मस्त मस्त ! हौ स्वीट !" असे खोटे खोटे का होईना म्हणत..
मनांत खात बसणार तासनतास !
मी पण तुमच्याबरोबर इथेच बसून राहणार आणि खाणार ! 
आत मी मेली एकटीच मरमर किती करत बसू हो ?"

मुकाट्याने लॉगौट केले आणि-
 लाडू वळायला तिच्या मदतीला गेलो !
.

अशी दिवाळी माझीही



बंगल्यामधुनी समोरच्या 
तो आवाज कानी येतो ..

झोपडीतले काम हातचे  
सोडून जागा ती हेरतो .. 

माळ हजार फटाक्यांची 
आवाज फटाफट घुमतो ..

फुलबाज्या रंगीत अर्ध्या 
धूर मस्तसा दिसतो ..... !

सारीकडे चिडीचूप होता 
मी कानोसा हळूच घेतो ..

फुसके फटाके वातींचे 
एकेक गोळा करतो ..

अर्ध्या उडलेल्या फुलबाज्या  
फाटक्यात साठवतो ..

पणतीवर मी शेजाऱ्याच्या  
कागद एक पेटवितो ..

फुलबाज्या फटाके जमलेले  
त्यावर पसरून देतो ..

रंगबिरंगी आवाजाची 
दिवाळी साजरी करतो .. !
.